بی شک اگر مادرم بفهمد که من نیمی از وقتم را

برای سامانِ این وبلاگ صرف میکنم،مجازاتی

سخت برای من در نظر خواهد گرفت.شاید مرا

به شستنِ شبانه ی ظروف خانه مجبور کند یا در

مراحلِ پیشرفته تر لب تابم را برای مدتی از من

بگیرد و از آنجایی که پیشگیری بهتر از درمان است

(خداحافظ تا بعد از کنکور 87 /تیر 87)

البته شاید روز تولدم اومدم

    در هر کجا که بشر را دوست داشته باشند فرهنگ را دوست خواهند داشت    (سقراط)

بدونْ که تو هق هقم جز غمِ دوری حرفی نیست

بدونْ دلیلِ گریه هام جز بی تو بودن چیزی نیست

                                                        پدر   

 24 روز مونده به 19 سالگیم نمیدونم چرا اینقدر استرس دارم. بیقراری ،سراسرِ وجودمو گرفته...

         دریغا که فصل جوانی برفت      

                                به لهو و لعب زندگانی برفت   

  دانی که چرا وقت سپیده دم خروس سحری همی کند نوحه گری

 زیرا که نمودند در آیینه ی صبح کز عمر شبی گذشت و تو بی خبری

 پروردگارِ بی گناهان 

  که بر سقفِ آسمان نشستی،بگو بگرید آسمان به حالِ

                                                             گریه رویان!

مرگ بر آنان که طویله هایشان را به قیمت آسمان میفروشند،مرگ بر آنان که شرافت انسانی را با معاملات پر سود خود زیر پا گذاشته اند...بگذارید در این خفقان بمانیم و بگرییم و بمیریم...بگذارید در این ظلم غرق شویم...

زندگی نه یک مسیر روان و صیقل یافته است و نه بستری از گلهای سرخ.به یاد داشته باشید که گلهای سرخ هم پر از تیغ های تیز و برنده است.

                                                                              (کیم وو-چونگ)

ملوک از بهر پاس رعیت اند ،نه رعیت از بهر طاعت ملوک!

چه کسی میداند آن سوی آسمان چه خبر است،حدس تو چیست؟

شاید...شاید....شاید نوح پیغمبر کتابی میخواند از صادق هدایت

یا محمد(ص) فیلمی میبیند از مهدی فخیم زاده یا....

کاش آسمان هزار تکه بود و از هزار تکه،پانصد در و از هر در

که وارد میشدی خدای خود میدیدی و اسرار خلقتش....

دهانت را میبویند مبادا گفته باشی دوستت دارم...!

در میکوبد و چشمان من تا پشت در چوبی میدود

احساس من،این بلوغ،این جوانی به دنبال آشنایی میگردد

جوانه خواهد زد در چوبی از حرارت احساس من

گره صافی بر روسری قرمز رنگ من

در باز میشود و کسی نیست جز نسیمی خنک

که از قاصدکی سر این  کوچه ی دراز میدهد خبر

میدوم تا سر این کوچه ی دراز، خبری نیست

احساس من از انتهای این کوچه و از پشت آن در چه میخواهد،نمیدانم...

این بلوغ،این جوانی...

هر کس بد ما به خلق گوید ما سینه از او نمیخراشیم

نمی دانم میخواهم چه بنویسم

شاید تعبیر لبخند یک کلاغ

یا

شدت درد پای آهوی در دام

یا

ولتاژ نور مهتاب

یا

تعداد آوندهای نیلوفر آبی

یا

هیچی همین...

من میدانم به شمارش آنانکه شاعر نیستند کتاب نانوشته مانده..و واژه ها اسیر ذهنهای درخوابند...واژه ها باید آزاد شوند....

میگم پیروزی چرا 4تا گل خورد.....!

فرازمند:

 ستاره منم دخت ایران زمین

                                     دلم پر ز مهر و رخم نازنین

 کلامم روان و زبانم فصیح

                                 طلب میکنم دلبری نازنین

پیمان:

بازیچه ی دست یار بودن عشق است!

محکوم به تنهایی(احمد):

روزگاريست در اين کوچه گرفتار توام

  باخبر باش که در حسرت ديدار توام

گفته بودي که طبيب دل هر بيماري

  پس طبيب دل من باش که بيمار توام

 درویش

مشت می کوبم بر در

پنجه می سايم بر پنجره ها
من دچار خفقانم

من به تنگ آمده ام از همه چيز
بگذاريد هواری بزنم آ ی....
با شما هستم آی...
اين درها را باز کنيد
می خواهم فرياد بلندی بکشم
چاره درد مرا بايد اين داد کند
از شما خفته ی چند
چه کسی می آيد با من فرياد کند

 بهروز

 به درد بی دوای من کسی مرهم نشد هرگز   
        نصیب من درین دنیا بجز ماتم نشد هرگز
به من هرکس که رو آورد نمک پاشید بر زخمم
     به دستان توهم حتی غم ما کم نشد هرگز
دل من در شب تیره فقط خورشید را می جست
      ولی یابنده یک شمع کوچک هم نشد هرگز
ولی او هم دمی در فکرسامانم نشد هرگز
        همیشه این دل تنگم اسیر و بند شبها بود
کسی در این شب تیره دمی همدم نشد هرگز
    در این شب تنهایی کسی من را نمی خواند
به درد بی دوای من کسی مرهم نشد هرگز

یک دوست

برویم کنار شومینه و با خود تصور کنیم سنگ های شومینه زغال بلوط اند.چشممان را ببندیم ، کلاهی بر سر بگذاریم و تن را بلرزانیم و با خود تصور کنیم نسیم خنکی میوزد و برگ درختان را از شاخه ها میدزدد.

برویم تصور کنیم تا از یادمان نرود که ما فرزند طبیعت بودیم....

بهار بود و صدای پای باران و رقص زیبای باد تن زمین را میلرزاند و زمین از شادی غنچه های آبی رنگش را می افشاند

واعظان کاین جلوه بر محراب و منبر میکنند

چون به خلوت میروند آن کار دیگر میکنند

مشکلی دارم ز دانشمندان مجلس باز پرس

توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر میکنند؟

 تا کی بگویم بس است بس است

این زمانه همه اش خار و خس است

دلخوش نیستم از این دهکده ی ظالم

همه اش اجبار عمر و ترس از قیامت است

کاش که اندکی زیباتر بود کاش که اندکی دلرحم تر بود

کاش که از اول آن خوشه ی گندم در دست آدم نبود

کاش که آدم خطا نمیکرد یا که حوا را پیدا نمیکرد

کاش که هابیل ترک دنیا نمیکرد

کاش که آدمی یکبار دیگر رو به سوی خدا میکرد

کاش که آدم با خود اینها نمیکرد

روزهای سرور گذشت و باز هم منو این آینه تنها شدیم قلمی برداشتم و در آینه بر چهره ی خود طرح زیبایی کشیدم ولی افسوس که دیگر کسی نبود که احسنتی بر طرح زیبایم بگوید.

عزیزم باورت میشد پریساها به این راحتی بمیرن

باورت میشد صداقت ها دفن شَن،دروغها جاشونو بگیرن

باورت میشد محبتها سنگ شَن

دریاها یخ شَن                     کوه ها شِن شَن

زالوها آدمیت رو بِبَلعن

عزیزم باورت میشد روزی من بنویسم که کاش جان من رو هم بگیرن...

تو زمستون چیک چیک بارون از روی ناودوون

منو میبره لب پنجره کنار گلدون

باد سرد و برگ زرد وبوی نم بارون

منو مینداره یاد کبوترای توی ایوون

کبوترا لرزون لرزون نشسته اند زیر بارون

من میخوام برم بیرون شاید با خودم بیارمشون

اما با صدای پام  میپرن از توی ایوون

من از دور میبینمشون توی آسمون

میرن و ناپدید میشن من میمونم و تنهاییام توی این بارون

دام دگر نهاده ام تا که مگر بگیرمش

آن که بجست از کفم،بار دگر بگیرمش

آن که به دل اسیرمش ،در دل و جان پذیرمش

گرچه گذشت عمر من ،باز ز سر بگیرمش

…

سرمست شد نگارم،بنگر به نرگسانش

 مستانه شد حدیثش،پیچیده شد زبانش

گه می فتد از این سو،گه می فتد از آن سو

 آن کس که مست گردد،خود این بود نشانش

چشمش بلای مستان،ما را از او مترسان

 من مستم و نترسم از چوب شحنگانش

...

او تنها پناهم بود و حرارت دستانش گرمابخش زندگی ام .صدایش تا عمق وجودم میرسید و نگاهش زیستن را برایم ساده میکرد و من حتی در دوردستها و در فاصله ها باچشمان بسته او را میدیدم و با او سخن میگفتم .ولی اکنون از من دور دور است .دیگر نه صدایش را میشنوم و نه احساسش میکنم.من نمیدانم و ندیده ام،اما میگویند در میان دیوارهای بلندی خود را حبس کرده،میگویند شاید روزی دیوارها بریزد و باز هم من او را ببینم،آه که او پدرم بود...

                     کاش قدر لحظه های با تو بودن را میدانستم

دنیای ما دنیای آهن پاره است.در این دنیا صداقت و محبت فراموش شده،در باورم نمیگنجد دوست صادقی داشته باشم.من خاطره ی روزهای خوب و دوست های خوب را درون قلبم نگه داشته ام و بر آنها حریر سپیدی کشیده ام تا غبار این دنیای آهنین آنها را کمرنگ نکند و هر روز آنها را مرور میکنم تا از خاطرم پاک نشوند.